Seninle bir sırrımı paylaşacağım. Ama tek şartla; sırrımı kimseye anlatma tamam mı? Ben birini seviyooorummm.  Bil bakalım kimi ya da kimleri seviyorum.

Sana onunla-onlarla- nasıl tanıştığımızı anlatayım. Biz; bir sınıfta tanıştık. Sadece ikimizdik. Beni görünce sınıftan kaçmak istedi. Çekingen ve çocuksu bir asilik vardı onda. Sınıftan çıkmak istiyordu.  O an sınıfta  kalması için şarkı söylemek aklıma geldi. Şarkı söylemeye başladım. O,  pencereden dışarıyı izleyerek beni dinlemeye başladı.  Yanına gittim; saçlarını okşadım; ellerini tuttum; dertleştim. İşte bu dakikalarda içime sevgimin tohumlarının atıldığını hissettim.

Sordum kendime   :” Neden onunla dertleşiyorsun?”

Dedim ki              : “Benim sırlarımı anlatmaz başkalarına.”

Sordum kendime:”Sana,  ne yapman gerektiğini söylemeyen biriyle neden konuşuyorsun?”

Dedim ki              : “Ukalalık ve ben bilirim tavrını sergileyen insanlardan iyidir.”

Sordum kendime  :”Sana,  cevap vermeyen biriyle neden konuşuyorsun?”

Dedim ki              : “O,  gözleriyle cevap veriyor.”

Sonra oyun oynamak istedi. Kırmızı oyuncak arabayı aldı ve  sürmeye başladı. Bir an çocukluğum gözümün önüne geldi. Ben,  çabuk büyümüştüm. Hiç oyun oynamadığımı anımsadım. Birden içimde bir çocuğun ağladığını duydum. Hemen bende elime araba aldım ve oynamaya başladım. İçimdeki çocuk, gülmeye başladı. Mutluydu yani. Sonra saate baktım. 2 saat çoktaaan geçmişti. Ne çabuk geçmişti zaman. İşte bu 2 saat benim içimde yeni bir sevginin doğmasını sağladı. Bu sevginin tanımı:” Emek, vefa, fedakarlık… evet, bu klasik lafları herkes bilir. Diğer sevgilerden farkı ise; kalbimde başka sevgilere yer verecek kadar hoşgörülü, kıskanmayan, kaprissiz, kin, öfke, nefret… bu kelimeler yoktur lügatinde. Bu sevgi bana; hayata sıkıca bağlanmayı, şükretmeyi, insanları olduğu gibi kabullenmeyi, isyan etmemeyi, aciz olmamayı,  insanları olduğu gibi kabullenmeyi ve en önemlisi de SABRI öğretti.

Görür – gösteremez,

Duyar -anlatamaz,

Yürür  - nereye gittiğini bilmez,

Öğrenir –unutur

İşte asıl olan; zoru sevmek ve başarmaya çalışmaktır. Bütün bu zorluklara rağmen sevgilimden vazgeçtiğim gün, asıl engelli-özürlü- ben olurum. Hem de  ne kadar eğitirsen eğit; inatçı bir özürlü: Sevgi özürlü. Bu sözlerim; umutsuzluk olarak algılanmasın.  Sadece mesleğimin zorluğunu ve sevgisiz yapılamayacağını anlatmaya çalıştım. Onlardan ayrılırken:” Öğretmenim, sen beni sevmediğin için mi gidiyorsun?” cümlesi canımı acıtır. Gözlerim dolar. Ağlamamak için şunu derim kendime: “Diğer sevgililerimin de bana ihtiyacı var. Gitmeliyim.”.  Ne garip bir sevgi: yarayı açan ve yarayı sadece kendisi sarabilen bazı insanlar bize bakıcı diyor. Ben, öğrencime mont giymeyi öğretebilmişsem; ne güzel kışın üşümeyecek. Ben,  yemek yemeyi öğretebilmişsem; aç kalmayacak ya da annesinin karnını doyurmasını beklemeyecek. Bunları öğretmek bakıcılıksa varsın ben bakıcı olayım.

Bizler: Çocuğu amaç; parayı araç olarak kabul etmeliyiz. Bizlerin ham maddesi para, makine değil; insan. Eğitiminde yaptığımız bir boşluk çocuğun hayatına mal olabilir ve düzeltme şansımız  sıfırdır. Öğrenciden,  yapabileceği kadarını beklersek,  biz ve çocuk daha huzurlu ve mutlu oluruz. Onu korumak yerine, sahiplenmeliyiz. Diğer çocuklardan tek farkı: geç öğrenmesidir. Sadece bize gereken:  SEVGİ, SABIR, SAYGI

Elif SARI

Zihin Engelliler Sınıfı Öğretmeni

Elif SARI (Zih.Eng. Snf. Öğrt.)
Bu e-Posta adresi istek dışı postalardan korunmaktadır, görüntülüyebilmek için JavaScript etkinleştirilmelidir

---

Bu Sayfayı Paylaş